Going on Holiday!/ Πάμε διακοπές!

We’re off to the beautiful island of Syros for holidays! See you in one week…

Πάμε Σύρο για διακοπούλες! Τα λέμε σε πέρίπου μία εβδομάδα…

Mascarpone cream with cherries/ Κρέμα μασκαρπόνε με κεράσια

Cherries are in great abundance these days in the farmers market and prices are low enough to buy some extra to make dessert. Apart from a lovely clafoutis you can also try this easy mascarpone cream with sweet wine. The sweetness of the wine really complements the cherry flavour, it is a perfect dessert for entertaining as it can be made in advance. If you cannot find Samos wine, substitute with any other good quality wine you like.

——

Στις λαϊκές τα κεράσια έχουν πια φτάσει τιμές σχετικά φυσιολογικές έτσι ώστε ναμπορέσετε να πάρετε και μερικά έξτρα για γλυκό. Εκτός από το κλαφουτί, το γαλλικό κλασικό γύκο με κεράσια, δοκιμάστε και την κρέμα με μασκαρπόνε που σας δίνω. Είναι ένα δροσιστικό γλυκό που αναδεικνύει τόσο τα φρούτα όσο και τις λεπτές γεύσεις του σαμιώτικου κρασιού. Ενδέικνυται ιδιαιτέρως για τραπέζι αφού φτιάχνεται από την προηγουμένη με ευκολία και είναι και όμορφο.

Easy gourmet: Salad with courgettes, graviera cheese and anchovy sauce/ Εύκολο και γκουρμέ: σαλάτα με κολοκυθάκια, γραβιέρα και σάλτσα αντζούγιας

Sunday is the only day of the week I read the paper. Not the paper per se, I am bored to death of politics, but  the paper MAGAZINES! I absolutely adore them. So, on the boat back from Sifnos, we bought a couple of papers and while M. was going through the serious stuff, I was looking for cooking inspiration.

——-

Η μόνη ημέρα που διαβάζω εφημερίδες είναι η Κυριακή. Και ούτε καν εφημερίδες, τα περιοδικά τους! Πέρα από τα ειδικα για τη μαγειρική, κοιτάω και όλα τα υπόλοιπα, αν και λίγα αξίζουν τον κόπο. Γυρίζοντας λοιπόν από Σίφνο και πριν μπούμε στο καράβι, αγοράσαμε ένα πάκο εφημερίδεςνα περάσει η ώρα. Όσο ο Μ. διάβαζε τα σοβαρά, εγώ ξεφύλλιζα με τα μανίας τα περιοδοικά, ελπίζοντας να βρω λίγη μαγειρική έμπνευση.

Three hours later I found my inspiration in a salad. I try not to be lured by beautiful photos and meaningless recipes (you know the type…), but this had it all: ingredients I like, a pretty photo and a big name. And since I liked the photo, I tried to copy the food styling as well, as it is good practice (you can see the original above).

Chef Nena Ismyrnoglou (the chef who gave the recipe) is one of the very few important women chefs in Greece. She has an impressive resume and is now cooking for a beautiful restaurant in the Northern Suburbs of Athens, Kifissia, called Gefseis, which specialises in Greek cuisine and locally sourced ingredients. I have eaten there countless of times and I am always pleasantly surprised by the light, delicate flavours. You see Nena is a big fan of olive oil and lighter cooking, so after eating her dishes you feel full, but not heavy.

This salad is a great example of this type of cooking. It is very easy to make, extremely tasty and will get you many compliments. I only have two major observations to make: one is that the amount of sauce the recipe gives is for two salads, not one, so add it very carefully; the second one is that when you mix all the ingredients together, the tender leaves of the Boston lettuce start to wilt very quickly, so you need to eat it straight away and preferably mix it with your hands, not the salad serving spoons, which injure the leaves.

———

Τρεις ώρες μετά βρήκα την έμπνευσή μου σε μια σαλάτα. Προσπαθώ όσο μπορώ να μην παρασύρομαι από όμορφες φωτογραφίες με ανούσιες συνταγές (ξέρετε τί εννοώ φαντάζομαι…) αλλά αυτή η συνταγή τα είχε όλα: υλικά της εποχής που μου αρέσουν, μια πανέμορφη φωτογραφία και ένα ηχηρό όνομα που πρότεινε τη συνταγή, τη Νένα Ισμυρνόγλου. Και επειδή μου άρεσε η φωτό πολύ, προσπάθησα για να κάνω και λίγο πρακτική, να αντιγράψω και το styling της φωτο, την οποία βλέπετε παραπάνω.

Η Νένα Ισμυρνόγλου είναι από τις λίγες γνωστές γυναίκες σεφ στην Ελλάδα. Με ένα εντυπωσιακό βιογραφικό (ξανα)μαγειρεύει φέτος για το Κηφισιώτικο εστιατόριο Γεύσεις με Ονομασία Προελεύσεως. Εκεί εφαρμόζει τη βασική αρχή που θα έπρεπε να διέπει κάθε σεφ (της χώραςμας) κατά τη γνώμη μου, δηλαδή τη χρήση ντόπιων, εποχιακών υλικών, με βάση την Ελληνική γευστική παράδοση. Το φαγητό της όμως είναι φινετσάτο και νόστιμο και σε αφήνει γεμάτο, αλλά όχι με βαρύ στομάχι.

Η σαλάτα αυτή νομίζω πως εκφράζει πολύ καθαρά το πνεύμα της σεφ. Φαίνεται απλό αλλά έχει βάθος γεύσης, χρησιμοποιεί εποχιακά, ελληνικά υλικά και είναι εύκολο στην παρασκευή του. Το τελικό αποτέλεσμα είναι νοστιμότατο και σας εγγυώμαι πως θα λάβετε πολλά συγχαρητήρια. Δύο μόνο παρατηρήσεις έχω να κάνω πάνω στη συνταγή: η μία αφορά την ποσότητα της σάλτσας που είναι για δύο σαλάτες και όχι για μία και η άλλη στην εκτέλεση. Αν δεν ανακατέψετε τα υλικά με το χέρι και πολύ προσεκτικά, τα πολύ τρυφερά φύλλα της σαλάτας (του μαρουλιού) θα τραυματιστούν και θα χάσουν την όμορφη όψη τους.

Sifnos, a wedding and different aubergine salad/ Η Σίφνος, ένας γάμος, και μια διαφορετική μελιτζανοσαλάτα

Sifnos is another lovely island of the Cyclades and strangely enough on the same boat route to Folegandros. We were invited to a wedding there last week and we really enjoyed it as it is a very low key, tidy, clean and tasteful island, devoid of ugly tourist shops.

———

Η Σίφνος, για όσους δεν το ξέρουν, είναι ένα ακόμη υπέροχο νησί των Κυκλάδων που τυγχάνει να βρίσκεται στην ίδια ακτοπλοϊκή γραμμή με τη Φολέγανδρο. Είμασταν καλεσμένοι σε έναν γάμο εκεί την προηγούμενη εβδομάδα και πραγματικά το καταευχαριστηθήκαμε, αφού ανακαλύψαμε ένα καθαρό, περιποιημένο και καλαίσθητο μέρος, χωρίς απάισια τουριστικά μαγαζιά και με πολύ ευγενικούς ανθρώπους.

There are plenty of typical Cycladic little villages to see and enjoy, the lovely Apollonia, which is the capital, the Kastro (i.e. castle), a very traditional way of building houses around a central space as a fortress, Artemonas, the high class village with large villas surrounded by lush green gardens.

——–

Η Σίφνος έχει αρκετά παραδοσιακά Κυκλαδίτικα μέρη, όπως την Απολλωνία, που είνα η χώρα του νησιού, το Κάστρο, το μεταβυζαντινό οικισμό ο οποίος είναι χτισμένος σαν οχυρό, και τον Αρτεμώνα, δίπλα σχεδόν στη χώρα, όπου βρίσκονται τα μεγάλα αρχοντικά των προχόνων του νησιού.

The only drawback is that there aren’t many beaches suitable for swimming, so avoid a visit to the island during high season (i.e. 15th  July -31st August), as they will be awfully crowded.

——-

Από παραλίες μονάχα πάσχει το νησί (δεν έχει πολλές), οπότε θα σας συμβούλευα να αποφύγετε την επίσκεψή σας την περίοδο αιχμής (15 Ιουλίου-30 Αυγούστου) εκτός και αν σας αρέσει να κολυμπάτε με εκατομμύρια κόσμο.

The wedding took place in the most romantic of settings: a small whitewashed church by the seaside and the dinner/ party afterward was at the local taverna. I have to say that this is where we savoured the best of what the island has to offer: chick pea stew, Greek salad with the local soft goat cheese, another salad with black eyed peas and vlita (type of greens), fried chick pea balls and a most interesting aubergine salad with tomatoes and capers. As a main dish we had mastello a succulent, fragrant lamb, which is slow cooked over vine branches and flavoured with fresh thyme.

I decided to make to aubergine salad at home and was pleasantly surprised to see that it is easy and closely resembles the one I had at the restaurant. The biggest difference with other aubergine salads is that it has no yoghurt or peppers and the taste of the roasted vegetable is more pronounced. Try it with nice crusty bread and a glass of ouzo!

——–

Ο γάμος τελέστηκε στο Μοναστήρι του Φάρου, ένα πανέμορφο εκκλησάκι με θέα το Αιγαίο, ένα από τα πιο ρομαντικά μέρη που έχω δεί. Το γλέντι έγινε έπειτα σε μια ταβέρνα στην παραλία Φασολούς, δίπλα στο κύμα. Εκεί δοκιμάσαμε και την καλύτερη εκδοχή της διάσημης Σιφνέικης κουζίνας (ας μην ξεχνάμε πως ο τσελεμεντές ήταν Σιφναίος): ρεβιθάδα, ντοματοσαλάτα με ντόπιο μαλακό κατσικίσιο τυρί, ρεβιθοκεφτέδες, σαλάτα με βλήτα και μαυρομμάτικα, αλλά και το περίφημο μαστέλο: αρνί σιγοψημενο στο φούρνο πάνω σε κληματόβεργες και αρωματισμένο με φρέσκο θυμάρι. Λουκούμι!

Στο τραπέζι μας απίσης εμφανίστηκς και μια κάπως διαφορετική μελιτζανοσαλάτα, χωρίς γιαούρτι ή καπνιστή γεύση, με κάππαρη και ντοματούλα. Μου άρεσε πολύ και έτσι γυρίζοντας τη δοκίμασα στο σπίτι και σας δίνω τη συνταγή. Είναι πολύ ωραίος μεζές για ουζάκι και πολύ εύκολη!

Braised pork with apricots/ Χοιρινό κατσαρόλας με βερίκοκα

Apricot season is in full swing, and after making about 10 jars of jam for my mother I thought it would be nice to cook something savoury too. So I tried a recipe by Evi Voutsina from Grastronomos for braised pork with apricots and was pleasantly surprised. The final result was truly delicious (especially after my…adjustments) and very summery indeed. The apricots impart a sweet and tangy flavour to the pork and make a yummy sauce. I served it with a very light potato mash (with loads of semi-skimmed milk and about 70g of butter for 1.2kg of potatoes) and a white beer (weisse-bier) both of which complemented the dish.

————

Αν αγαπάτε τα βερίκοκα σπεύσατε στις λαϊκές γιατί επιτέλους εμφανίστηκαν τα πιο “φθηνά” (δηλ. 0,75 αντί για 5.90 το κιλό). Αφού λοιπόν έφτιαξα 10 βάζα μαρμελάδα για τη μητέρα μου αποφάσισα να δοκιμάσω και κάτι πιο…φαγητό. Μαγείρεψα λοιπόν μια συνταγή της Εύης Βουτσινά από το Γαστρονόμο για χοιρινό κατσαρόλας με βερίκοκα, το οποίο έγινε πράγματι εκπληκτικό (ειδικά μετά τις δικές μου…αλλαγές). Το φρέσκο βερίκοκο δίνει μια φρουτένια και ελαφρώς ξινούτσικη χυλωμένησάλτσα που ταιριάζει γάντι στο χοιρινό. Το σερβίρισα με έναν ελαφρύ πουρέ πατάτας (φτιαγμένο με μπόλικο γάλα 1.5% και 70γρ βούτυρο για 1.2κιλά  πατάτας) και μια “λευκή” Γερμανική μπύρα. Όνειρο…

Cook The Books: Little White Horse and Moon Princess Biscuits/ Μπισκότα Βουτύρου

It is time for Cook the Books again and our lovely host Rachel of the Cripsy Cook has chosen the great children’s classic: Little White Horse by Elisabeth Goodge. Set in Victorian England it has that lovely romantic air to it. The heroine, Maria, is an orphan who travels together with her governess, Miss Heliotrope,  and Wiggins the dog, to her uncle’s estate in the West Country in order to live there after her father’s death. I always found there is something enchanted about the English countryside and Goudge’s descriptions of the area surrounding the castle truly capture that feeling. Maria will live an adventure full of surprises and in the process will discover important facts about herself and her family.

Food plays a very important role in the book. Breakfasts, lunches, dinners, pic nics, are a vital ingredient to the story and are beautifully described. Most of the food is simple peasant dishes based on ingredients of quality such as fresh eggs, freshly baked bread, honey, pies, stews etc. It is exactly the food I love, rustic and yummy, yet substantial and wholesome.

Food also has another important role in the book: it expresses love and care. This is something we take for granted when we have our mothers to prepare for our meals, but Maria has never felt it before setting foot to the mansion. This aspect of food I personally find very important, because it nourishes body and soul. That is why I thought that the most touching part of the book is when Maria discovers those beautifully adorned cookies in her room in case she feels hungry between meals. She has never had anybody care about her in that way before and that single little gesture makes her feel instantly welcomed in an unfamiliar environment.

“But when Maria started to explore the room she found that it was not without luxuries. Over the fireplace was a shelf and on it stood a blue wooden box filled with dainty biscuits with sugar flowers in them in case she would feel hungry between meals. “

I really didn’t know what type of biscuit to make, since my knowledge of Victorian cooking is not very good. I thought that it would be a plain but luscious biscuit and I finally settled with a yummy butter biscuit scented with vanilla. I couldn’t make sugar flowers, but wanted the biscuits to have a girly feel to them, so I made them heart-shaped and covered them in a bright pink glaze. I am sure maria would appreciate them as much as my family did!

P.S. After publishing this post I realised with horror that Maria at this point in the book didn’t like pink that much! Oh well….

——–

Με αφορμή το κλασικό παιδικό βιβλίο της  Elizabeth Goudge Little White Horse, έφτιαξα αυτά τα μπισκότα βουτύρου που νομίζω πως αρέσουν σε όλα τα παιδιά (και στους μεγάλους ιδιαίτερα) αφού μοσχοβολάνε βανίλια και…βούτυρο. Στην ουσία είναι αναλογίες όμοιες με μια βάση τάρτας. Γίνονται τραγανά, είναι εύκολα και σχετικά υγιεινά. Στο γλάσο χρησιμοποίησα γρεναδίνη που έχει λίγη χρωστική αλλά όχι πολλή. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε πολτό φράουλας ή και βυσσινάδα να τα θέλετε εντελώς φυσικά.

Kalasouna: Cheese Pie with onions from Folegandros/ Καλασούνα: τυρόπιτα με κρεμμύδι από τη Φολέγανδρο

Ahhh…the Greek Islands! Wouldn’t you want to be there just now? To enjoy the sun and the sea and the beautiful food?  Folegandros is a small island of the Cyclades, about 4 hours from Athens (with the high speed boats). The main village, the chora, is one of the most beutiful you can find, very tidy and clean, with a trendy bohemian air to it. Unfortunately access to the beaches is not always easy and that is why Folegandros has remained less touristy, but this has also been a blessing, since people who visit tend to be the right kind of tourist.

So local food features proudly on menus and there are enough good places to wine and dine.  The most famous local delicacy is probably the matsata: rooster simmered in tomato sauce served with flat home made linguini. Another one is kalasouna. This cheese pie is different form any other as it has onions in its filling. This addition gives it a very yummy taste while the bready type of phyllo makes it a proper meal on its own.Women use to bake this pie on Sundayw together with the bread, hence this style of phyllo. It is usually made with a local soft cheese, butr I find that feta works beautifully as well!

Note: If you have left over phyllo dough, roll it out thinly and make pizza. It is delicious!

————–

Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια που ήμασταν καλεσμένοι σε ένα γάμο στη Φολέγανδρο. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ να πάω στο νησί αυτό, γιατί είχα ακούσει πως δεν έχει παραλίες, αλλά όταν εμφανίστηκε τέτοια ευκαιρία είπα να την εκμεταλλευτώ. Και ευτυχώς γιατί θα έχανα ένα από τα ομορφότερα νησιά των Κυκλάδων! Όντως η πρόσβαση στις παραλίες είναι δύσκολη, αλλά η χώρα της Φολεγάνδρου έχει μια απίστευτη ατμόσφαιρα και μια φινέτσα που δύσκολα τη συναντάς σε πιο τουριστικά νησιά.

Πέρα από τα ρακόμελα, που είναι must, αλλά και τη ματσάτα, τον κοκκινιστό δηλαδή κόκορα που σερβίρεται με χοντρά μακαρόνια σε στυλ ταλιατέλας, υπάρχουν ένα σωρό λιχουδιές που αξίζουν τον κόπο να δοκιμάσετε στα ταβερνάκια του νησιού.Ένας από αυτούς είναι και η καλασούνα, η τυρόπιτα με κρεμμύδι που παλιά την έφτιαχναν τα Σάββατα οι γυναίκες όταν ζύμωναν ψωμί. Γι αυτό και έχει ένα πολύ νόστιμο ψωμένιο φύλλο. Είναι εντυπωσιακό πώς η προσθήκη ενός τόσο απλού και συνηθισμένου υλικού όπως το κρεμμύδι απογειώνει τη γεύση του τυριού και δημιουργεί κάτι εντελώς καινούργιο. Παραδοσιακά το τυρί που χρησιμοποιείται είναι μια ντόπια μυζήθρα, αλλά και η φέτα δίνει ένα νοστιμότατο αποτέλεσμα.

Σημείσωη: αν σας περισσέψει ζύμη από το φύλλο, ανοίχτε το λεπτά και φτιάξτε πίτσα. Γίνεται σούπερ!

Wine Wednesdays @ ALERIA

Είναι πολύ της μοδός τελευταία να κάνουν τα εστιατόρια βραδιές παραγωγών, δηλαδή να έχουν ένα fix μενού με τα κρασιά στην ουσία δωρεάν, αφού είναι promotion του παραγωγού. Φέτος έχω πάει σε πέντε τέτοια με πάνω κάτω την ίδια παρέα. Δυστυχώς σε δύο έγινα απολύτως ρεζίλι στους ανθρώπους που πήρα μαζί μου και υπέστησαν αυτό το μαρτύριο και θα ήθελα πολύ να κάνω αντιστοίχως ρεζίλι αυτούς που τα διοργάνωσαν, γιατί και πολύ γνωστοί είναι στο χώρο του κρασιού και στης εστίασης αντίστοιχα και πολλή διαφήμιση τους έγινε από έγκριτους δημοσιογράφους και bloggers. Αλλά επειδή είναι καλοκαιράκι τώρα και είμαι σε I love life mood δεν θα γίνω κακιά.

Αντιθέτως, θα σας πω για την τελευταία βραδιά που πήγα γιατί ήταν ακριβώς έτσι όπως πρέπει να είναι ένα τέτοιο γεγονός. Βλέπετε, οι παραπάνω κύριοι δεν έχουν καταλάβει την ουσία αυτών των διοργανώσεων, παρόλο που έχουν τα διπλάσια χρόνια από τον ιδιοκτήτη του Aleria, τον νεότατο και γλυκήτατο Νικηφόρο Κεχαγιαδάκη.

Στο Aleria είχα πάει πριν από πολύ καιρό και είχα φύγει με τις καλύτερες εντυπώσεις. Ο χώρος είναι πανέμορφος, ειδικά η αυλή το καλοκαίρι,  και το φαγητό ήταν φρέσκο, καλομαγειρεμένο και ελαφρύ.  Έτσι, όταν κάποιοι φίλοι (που τους εμπιστεύομαι) πήγαν προσφατα και μου είπαν για τα Wine Wednesdays δεν δίστασα να τους κάνω παρέα, από περιέργεια να δω αν θα μεταμορφωνόταν η Πεντάμορφη σε Τέρας .

Αν δεν το έχετε καταλάβει ακόμα, μια βραδιά παραγωγού σε εστιατόριο είναι στην ουσία διπλή διαφήμιση: διαφημίζει το εστιατόριο που το διοργανώνει, το οποίο γεμίζει μεσοβδόμαδα προσφέροντας μενού φτηνότερο από το να φας εκεί κανονικά και άρα πρέπει να είναι άψογο, αλλά και τον παραγωγό, ο οποίος πλασάρει το κρασί του στον πελάτη και πρέπει να το προσφέρει στο σωστό ποτήρι, στη σωστή θερμοκρασία και τη σωστή ποσότητα, ώστε να το “πουλήσει”. Επίσης, καλό είναι να υπάρχει και λίγο μπλα-μπλα για το κρασί, γιατί βοηθάει αν γίνει σωστά.

Αυτόν τον απλούστατο συλλογισμό, που είναι στην ουσία κοινή λογική (but common sense is not that common τελικά…), το Aleria ως team, αλλά και ο παραγωγός της βραδιάς, τον είχαν εμπεδώσει και με το παραπάνω. Το μενού ήταν εξαιρετικό στην εκτέλεση, αλλά και στην εμφάνιση (που ήταν gourmet)  και στα 30 ευρώ το άτομο TZAMΠΑ (με βαρύ το ΤΖ παρακαλώ…). Τα κρασιά ήρθαν το καθένα σε διαφορετικό *σωστό* ποτήρι και ήταν σε ποσότητες ατελείωτες. Ευτυχώς που δεν είχαμε  Άγγλους στην παρέα. Μπλα-μπλα υπήρξε με μέτρο, αλλά ήταν αρκετό για να καταλάβει και ο απλός πολίτης τί είναι αυτό που πίνει και να του δώσει λίγο σημασία. Επίσης ο παραγωγός έβγαλε και ένα από τα ακριβότερά του κρασιά, πράγμα σπάνιο. Το σέρβις ήταν γρήγορο και αποτελεσματικό, παρόλο που τo μαγαζί ήταν γεμάτο.

Μερικές μικρές παρατηρήσεις, για να γίνω σπαστικιά, είναι πως τα κόκκινα κρασιά έπρεπε να είναι στους 18 και όχι στους 30 βαθμούς, δηλαδή να μπουν λιγάκι στο ψυγείο, γιατί τώρα το καλοκαίρι η “θερμοκρασία δωματίου” είναι σχετικό πράγμα. Επίσης, το λάχανο που συνόδευε το υπέροχα ψημένο ψαρονέφρι, είναι εκτός εποχής και θα μπορούσε να έχει αντικατασταθεί από άλλο υλικό. Τέλος, η αντρεκότ ήταν ελαφρώς λίγη σε ποσότητα (50 γρ?), ένα τσακ παραπάνω δεν βλάπει. Αλλά, τούτα είναι πταίσματα…

Τα Wine Wednesdays θα συνεχίσουν μέχρι το τέλος Ιουλίου, οπότε σπέυσατε να κλείσετε θέση. Ζητήστε κήπο, αξίζει. Το πλήρες πρόγραμμα με τα μενού και τους παραγωγούς θα το βρείτε στο site του εστιατορίου.

Θα ξαναπάω και θα ξαναπάω!

ΙΝΦΟ: ALERIA, Μεγάλου Αλεξάνδρου 57, Μεταξουργείο, τηλ. 210 52 22 633.

Stuffed courgettes with avgolemono (egg-lemon) sauce/ Κολοκυθάκια γεμιστά αβγολέμονο

This dish is one of the classics of Greek cooking and a lovely summer recipe. Believe it or not, I am not a great fan of avgolemono (egg-lemon) sauce, but in this particular case the combination of flavours is so good, I would not imagine the dish without it. As you can see in the photo I used two types of courgettes: the globe ones, which are very new to the Greek market and a dream to stuff and the oblong ones, which are the traditional kind. You get slightly different results with each type, the globe ones offering more meat, the oblong ones more courgette-taste, but you can cook them together and judge for yourself.

The avgolemono recipe I give you is so foolproof, you will not be able to mess it up, even if you really try. The reason is the use of corn-flour which stabilizes the ingredients and mimimizes the risk of the egg separating. It also gives a thicker sauce, which I prefer.

——–

Πόσο μου αρέσουν αυτά τα παραδοσιακά καλοκαιρινά πιάτα δεν λέγεται! Παρόλο που το αβγολέμονο δεν είναι η μεγάλη μου αδυναμία, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορώ να φανταστώ τα γεμιστά κολοκυθάκια χωρίς αυτό. Όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, χρησιμοποίησα δύο διαφορετικά είδη: τα “κανονικά” και τα στρογγυλά, που τα βρήκα πρώτη φορά στη λαϊκή και είπα να τα δοκιμάσω. Και τα δύο δίνουν νοστιμότατα αποτελέσματα, αλλά ελαφρώς διαφορετικά. Τα μακρόστενα τονίζουν περισσότερο το κολοκύθι, ενώ τα στρογγυλά τη γέμιση. Μπορείτε να τα μαγειρέψετε όμως μαζί κα να δείτε τί σας αρέσει περισσότερο!

Η συνταγή για αβγολέμονο που σας δίνω δεν αποτυγχάνει ποτέ και δεν κόβει. Το μυστικό της είναι μια κουταλιά corn flour που δένει τα υλικά και δίνει μια πιο πηχτή σάλτσα.

Delicious strawberry tarts/Υπέροχες τάρτες φράουλας

If there is one dessert to glorify strawberries, this is definitely the tart. All the buttery, creamy deliciousness blends so well with the fresh taste of the fruit: it is unbeatable. There are of course countless different recipes for tart shells and pastry cream, but I have really come to love this ones, for the sole reason it has a thin crunchy buttery shell and a velvety,  but not heavy cream. I would suggest you make the shells and cream, keep them well stored in the fridge and fill on demand, so that all the different components of the dessert will be at optimum texture. I have also tried this with an assortment of fruit, but I find that strawberries are the best for the job!

————–

Ο καλύτερος κατά τη γνώμη μου τρόπος να ευχαριστηθεί κανείς τις φράουλες, εκτός βέβαια από το να τις φάει σκέτες, είναι η τάρτα. Όλη αυτή η βουτυρένα, κριτσανιστή, κρεμώδης δημιουργία είναι σαν να φτιάχτηκε για το σκοπό αυτό. Εντάξει, και άλλα φρούτα είναι νόστιμα ώς γαρνιτούρα για τάρτες, αλλά νομίζω πως η φράουλα είναι η βασίλισσα όλων. Υπάρχουν εκατομμύρια συνταγές για τάρτες. Αυτή που σας δίνω έχει λεπτή βουτυρένια και πολύ τραγανή βάση και βελούδινη αλλά όχι βαριά ή πηχτή κρέμα. Σας προτείνω να φτιάξετε την κρέμα και τη βάση (διατηρώντας τις καλά σκεπασμένες στο ψυγείο) και να γεμίσετε τις τάρτες μόνο λίγο πριν τις φάτε, ώστε η υφή του πιάτου να μείνει άθικτη.